Conjugation of نحف
to be very weak, to be extremely destroyed Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَحَف |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَحِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَحِفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَحِفَ |
| نَحْنُ | نَحِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَحِفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَحِفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَفُ |
| نَحْنُ | نَنْحَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَفَ |
| نَحْنُ | نَنْحَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَفْ |
| نَحْنُ | نَنْحَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَحِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَحِفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَحِفَتْ |
| نَحْنُ | نَحِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَحِفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَحِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَفُ |
| نَحْنُ | نَنْحَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَفَ |
| نَحْنُ | نَنْحَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَفْ |
| نَحْنُ | نَنْحَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَفْنَ |