Conjugation of نبه
to mind, to notice, to observe, to pay attention Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَبَه |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبِهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبِهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَبِهَ |
| نَحْنُ | نَبِهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبِهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبِهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبَهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَهُ |
| نَحْنُ | نَنْبَهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبَهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَهَ |
| نَحْنُ | نَنْبَهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبَهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَهْ |
| نَحْنُ | نَنْبَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبِهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبِهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَبِهَتْ |
| نَحْنُ | نَبِهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبِهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبَهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَهُ |
| نَحْنُ | نَنْبَهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبَهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَهَ |
| نَحْنُ | نَنْبَهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبَهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَهْ |
| نَحْنُ | نَنْبَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَهْنَ |