Conjugation of نبل
to be noble, to be above Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَبْل |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَبَلَ |
| نَحْنُ | نَبَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبُلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبُلُ |
| نَحْنُ | نَنْبُلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبُلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبُلَ |
| نَحْنُ | نَنْبُلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبُلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبُلْ |
| نَحْنُ | نَنْبُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْبُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْبُلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَبَلَتْ |
| نَحْنُ | نَبَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبُلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبُلُ |
| نَحْنُ | نَنْبُلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبُلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبُلَ |
| نَحْنُ | نَنْبُلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبُلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبُلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبُلْ |
| نَحْنُ | نَنْبُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبُلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْبُلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْبُلْنَ |