Conjugation of نبذ
to throw, to cast Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَبْذ |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبَذْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَبَذَ |
| نَحْنُ | نَبَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبَذْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبَذُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبِذُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبِذُ |
| نَحْنُ | نَنْبِذُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبِذَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبِذَ |
| نَحْنُ | نَنْبِذَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبِذْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبِذْ |
| نَحْنُ | نَنْبِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبِذُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَبَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَبَذْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَبَذَتْ |
| نَحْنُ | نَبَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَبَذْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَبَذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبِذُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبِذُ |
| نَحْنُ | نَنْبِذُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبِذَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبِذَ |
| نَحْنُ | نَنْبِذَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبِذْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبِذِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبِذْ |
| نَحْنُ | نَنْبِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبِذْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبِذِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبِذْنَ |