مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُنَافَاة |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَافَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَى |
| نَحْنُ | نَافَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَافَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَافِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِي |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِي |
| نَحْنُ | نُنَافِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَافِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِيَ |
| نَحْنُ | نُنَافِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَافِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِ |
| نَحْنُ | نُنَافِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَافَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَتْ |
| نَحْنُ | نَافَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَافَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَافِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِي |
| نَحْنُ | نُنَافِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَافِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِيَ |
| نَحْنُ | نُنَافِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَافِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِ |
| نَحْنُ | نُنَافِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافِينَ |