Conjugation of محى
ma.ħaːمُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مَحْي |
الْمَاضِي
| أَنَا | مَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | مَحَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | مَحَى |
| نَحْنُ | مَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | مَحَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | مَحَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَمْحِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِي |
| هُوَ / هِيَ | يَمْحِي |
| نَحْنُ | نَمْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَمْحِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَمْحِيَ |
| نَحْنُ | نَمْحِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَمْحِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِ |
| هُوَ / هِيَ | يَمْحِ |
| نَحْنُ | نَمْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِمْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِمْحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | مَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | مَحَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | مَحَتْ |
| نَحْنُ | مَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | مَحَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | مَحَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَمْحِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَمْحِي |
| نَحْنُ | نَمْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَمْحِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَمْحِيَ |
| نَحْنُ | نَمْحِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَمْحِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَمْحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَمْحِ |
| نَحْنُ | نَمْحِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَمْحِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَمْحِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِمْحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِمْحِينَ |