Conjugation of لعن
to curse, to imprecate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | لَعْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | لَعَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَعَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | لَعَنَ |
| نَحْنُ | لَعَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَعَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | لَعَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْعَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْعَنُ |
| نَحْنُ | نَلْعَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْعَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْعَنَ |
| نَحْنُ | نَلْعَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْعَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْعَنْ |
| نَحْنُ | نَلْعَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْعَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْعَنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | لَعَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَعَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | لَعَنَتْ |
| نَحْنُ | لَعَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَعَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | لَعَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْعَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَلْعَنُ |
| نَحْنُ | نَلْعَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْعَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلْعَنَ |
| نَحْنُ | نَلْعَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْعَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْعَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلْعَنْ |
| نَحْنُ | نَلْعَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْعَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْعَنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْعَنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْعَنَّ |