Conjugation of لاق
to be proper, to be suitable, to be seemly, to be worthy (بِ (bi) for/to/of someone) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | لَيْق |
الْمَاضِي
| أَنَا | لِقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لِقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | لَاقَ |
| نَحْنُ | لِقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لِقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | لَاقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلِيقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِيقُ |
| هُوَ / هِيَ | يَلِيقُ |
| نَحْنُ | نَلِيقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِيقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِيقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلِيقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِيقَ |
| هُوَ / هِيَ | يَلِيقَ |
| نَحْنُ | نَلِيقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِيقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِيقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِقْ |
| هُوَ / هِيَ | يَلِقْ |
| نَحْنُ | نَلِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِيقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِيقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | لِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لِيقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | لِقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لِقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | لَاقَتْ |
| نَحْنُ | لِقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لِقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | لِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلِيقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِيقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَلِيقُ |
| نَحْنُ | نَلِيقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلِيقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِيقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلِيقَ |
| نَحْنُ | نَلِيقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلِيقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلِقْ |
| نَحْنُ | نَلِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلِقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | لِيقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لِقْنَ |