Conjugation of كيل
to measure, to mete Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَكْيِيل |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَيَّلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَيَّلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَيَّلَ |
| نَحْنُ | كَيَّلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَيَّلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَيَّلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكَيِّلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَيِّلُ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكَيِّلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَيِّلَ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكَيِّلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَيِّلْ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَيِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَيِّلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَيَّلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَيَّلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَيَّلَتْ |
| نَحْنُ | كَيَّلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَيَّلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَيَّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكَيِّلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُكَيِّلُ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكَيِّلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُكَيِّلَ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكَيِّلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَيِّلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُكَيِّلْ |
| نَحْنُ | نُكَيِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَيِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَيِّلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَيِّلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَيِّلْنَ |