Conjugation of كهن
to divine, to foretell, to predicate, to speculate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَهَانَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَهَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَهَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَهَنَ |
| نَحْنُ | كَهَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَهَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَهَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْهَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْهَنُ |
| نَحْنُ | نَكْهَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْهَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْهَنَ |
| نَحْنُ | نَكْهَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْهَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْهَنْ |
| نَحْنُ | نَكْهَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْهَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْهَنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَهَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَهَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَهَنَتْ |
| نَحْنُ | كَهَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَهَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَهَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْهَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكْهَنُ |
| نَحْنُ | نَكْهَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْهَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْهَنَ |
| نَحْنُ | نَكْهَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْهَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْهَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْهَنْ |
| نَحْنُ | نَكْهَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْهَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْهَنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْهَنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْهَنَّ |