Conjugation of كال
to measure, to mete Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَيْل |
الْمَاضِي
| أَنَا | كِلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَالَ |
| نَحْنُ | كِلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَالُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكِيلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِيلُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِيلُ |
| نَحْنُ | نَكِيلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِيلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِيلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكِيلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِيلَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِيلَ |
| نَحْنُ | نَكِيلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِيلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِيلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكِلْ |
| نَحْنُ | نَكِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِيلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِيلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِيلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كِلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَالَتْ |
| نَحْنُ | كِلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكِيلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِيلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكِيلُ |
| نَحْنُ | نَكِيلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكِيلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِيلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكِيلَ |
| نَحْنُ | نَكِيلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكِيلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكِلْ |
| نَحْنُ | نَكِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كِيلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كِلْنَ |