Conjugation of كئب
to be depressed Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَآبَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَئِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَئِبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَئِبَ |
| نَحْنُ | كَئِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَئِبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَئِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْأَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْأَبُ |
| نَحْنُ | نَكْأَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْأَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْأَبَ |
| نَحْنُ | نَكْأَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْأَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْأَبْ |
| نَحْنُ | نَكْأَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْأَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْأَبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَئِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَئِبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَئِبَتْ |
| نَحْنُ | كَئِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَئِبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَئِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْأَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكْأَبُ |
| نَحْنُ | نَكْأَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْأَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْأَبَ |
| نَحْنُ | نَكْأَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْأَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْأَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْأَبْ |
| نَحْنُ | نَكْأَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْأَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْأَبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْأَبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْأَبْنَ |