Conjugation of قعب
qaʕ.ʕa.bato be cup-like, to impart depth in one's speech Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَقْعِيب |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَعَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَعَّبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَعَّبَ |
| نَحْنُ | قَعَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَعَّبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَعَّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُقَعِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَعِّبُ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُقَعِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَعِّبَ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُقَعِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَعِّبْ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَعِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَعِّبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَعَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَعَّبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَعَّبَتْ |
| نَحْنُ | قَعَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَعَّبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَعَّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُقَعِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُقَعِّبُ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُقَعِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُقَعِّبَ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُقَعِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَعِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُقَعِّبْ |
| نَحْنُ | نُقَعِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَعِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَعِّبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَعِّبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَعِّبْنَ |