Conjugation of قبس
to take from, to derive, to obtain (primitively, fire) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | قَبْس |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَبَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَبَسْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَبَسَ |
| نَحْنُ | قَبَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَبَسْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَبَسُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْبِسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسُ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبِسُ |
| نَحْنُ | نَقْبِسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْبِسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسَ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبِسَ |
| نَحْنُ | نَقْبِسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْبِسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسْ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبِسْ |
| نَحْنُ | نَقْبِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِقْبِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِقْبِسُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَبَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَبَسْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَبَسَتْ |
| نَحْنُ | قَبَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَبَسْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَبَسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْبِسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبِسُ |
| نَحْنُ | نَقْبِسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْبِسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبِسَ |
| نَحْنُ | نَقْبِسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْبِسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبِسِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبِسْ |
| نَحْنُ | نَقْبِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبِسْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِقْبِسِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِقْبِسْنَ |