Conjugation of قبح
to be ugly, to be vile, to be foul, to be hideous Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | قَبْح |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَبُحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَبُحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَبُحَ |
| نَحْنُ | قَبُحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَبُحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَبُحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْبُحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحُ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبُحُ |
| نَحْنُ | نَقْبُحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْبُحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبُحَ |
| نَحْنُ | نَقْبُحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْبُحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحْ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْبُحْ |
| نَحْنُ | نَقْبُحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُقْبُحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُقْبُحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَبُحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَبُحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَبُحَتْ |
| نَحْنُ | قَبُحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَبُحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَبُحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْبُحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبُحُ |
| نَحْنُ | نَقْبُحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْبُحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبُحَ |
| نَحْنُ | نَقْبُحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْبُحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْبُحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْبُحْ |
| نَحْنُ | نَقْبُحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْبُحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْبُحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُقْبُحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُقْبُحْنَ |