Conjugation of قاص
to retaliate upon, to make quit Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُقَاصَّة |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَاصَصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَاصَصْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَاصَّ |
| نَحْنُ | قَاصَصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَاصَصْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَاصُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُقَاصُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَاصُّ |
| نَحْنُ | نُقَاصُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُقَاصَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَاصَّ |
| نَحْنُ | نُقَاصَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُقَاصَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُقَاصَّ |
| نَحْنُ | نُقَاصَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَاصَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَاصُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَاصَصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَاصَصْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَاصَّتْ |
| نَحْنُ | قَاصَصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَاصَصْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَاصَصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُقَاصُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُقَاصُّ |
| نَحْنُ | نُقَاصُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُقَاصَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُقَاصَّ |
| نَحْنُ | نُقَاصَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُقَاصَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُقَاصِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُقَاصَّ |
| نَحْنُ | نُقَاصَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُقَاصِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُقَاصِصْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَاصِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَاصِصْنَ |