Conjugation of فكك
fak.ka.kato disassemble, to dismount, to dismantle, to take apart, to dismember, to dislocate, to disjoin Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَفْكِيك |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَكَّكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَكَّكْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَكَّكَ |
| نَحْنُ | فَكَّكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَكَّكْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَكَّكُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَكِّكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَكِّكُ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَكِّكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَكِّكَ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَكِّكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَكِّكْ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَكِّكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَكِّكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَكَّكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَكَّكْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَكَّكَتْ |
| نَحْنُ | فَكَّكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَكَّكْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَكَّكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَكِّكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفَكِّكُ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَكِّكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَكِّكَ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَكِّكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَكِّكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَكِّكْ |
| نَحْنُ | نُفَكِّكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَكِّكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَكِّكْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَكِّكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَكِّكْنَ |