Conjugation of فسفس
to aggravate one's stupidity, to be extremely stupid Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَسْفَسَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَسْفَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَسْفَسْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَسْفَسَ |
| نَحْنُ | فَسْفَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَسْفَسْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَسْفَسُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَسْفِسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَسْفِسُ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَسْفِسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَسْفِسَ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَسْفِسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَسْفِسْ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَسْفِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَسْفِسُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَسْفَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَسْفَسْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَسْفَسَتْ |
| نَحْنُ | فَسْفَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَسْفَسْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَسْفَسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَسْفِسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفَسْفِسُ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَسْفِسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَسْفِسَ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَسْفِسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَسْفِسِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَسْفِسْ |
| نَحْنُ | نُفَسْفِسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَسْفِسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَسْفِسْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَسْفِسِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَسْفِسْنَ |