Conjugation of فحش
to be indecent, to be obscene Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فُحْش |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَحَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَحَشْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَحَشَ |
| نَحْنُ | فَحَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَحَشْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَحَشُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْحُشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْحُشُ |
| نَحْنُ | نَفْحُشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْحُشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْحُشَ |
| نَحْنُ | نَفْحُشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْحُشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْحُشْ |
| نَحْنُ | نَفْحُشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْحُشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْحُشُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَحَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَحَشْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَحَشَتْ |
| نَحْنُ | فَحَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَحَشْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَحَشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْحُشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْحُشُ |
| نَحْنُ | نَفْحُشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْحُشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْحُشَ |
| نَحْنُ | نَفْحُشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْحُشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْحُشِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْحُشْ |
| نَحْنُ | نَفْحُشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْحُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْحُشْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْحُشِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْحُشْنَ |