Conjugation of فارق
to withdraw from, to depart from Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُفَارَقَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَارَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَارَقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَارَقَ |
| نَحْنُ | فَارَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَارَقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَارَقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَارِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَارِقُ |
| نَحْنُ | نُفَارِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَارِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَارِقَ |
| نَحْنُ | نُفَارِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَارِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَارِقْ |
| نَحْنُ | نُفَارِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَارِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَارِقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَارَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَارَقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَارَقَتْ |
| نَحْنُ | فَارَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَارَقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَارَقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَارِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفَارِقُ |
| نَحْنُ | نُفَارِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَارِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَارِقَ |
| نَحْنُ | نُفَارِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَارِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَارِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَارِقْ |
| نَحْنُ | نُفَارِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَارِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَارِقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَارِقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَارِقْنَ |