Conjugation of غيا
ɣaj.jaːto make apparent, manifest or known an utmost or extreme, extent, term, limit and the like Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَغْيِيَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | غَيَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَيَّيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | غَيَّا |
| نَحْنُ | غَيَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَيَّيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | غَيَّوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغَيِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّي |
| هُوَ / هِيَ | يُغَيِّي |
| نَحْنُ | نُغَيِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغَيِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُغَيِّيَ |
| نَحْنُ | نُغَيِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغَيِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّ |
| هُوَ / هِيَ | يُغَيِّ |
| نَحْنُ | نُغَيِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَيِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَيُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | غَيَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَيَّيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | غَيَّتْ |
| نَحْنُ | غَيَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَيَّيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | غَيَّيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغَيِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُغَيِّي |
| نَحْنُ | نُغَيِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغَيِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُغَيِّيَ |
| نَحْنُ | نُغَيِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغَيِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَيِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُغَيِّ |
| نَحْنُ | نُغَيِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَيِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَيِّينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَيِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَيِّينَ |