Conjugation of غنى
ɣan.naːto sing about someone, describe someone in verse (whether with praise or with blame) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | غِنَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | غَنَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَنَّيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | غَنَّى |
| نَحْنُ | غَنَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَنَّيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | غَنَّوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغَنِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | يُغَنِّي |
| نَحْنُ | نُغَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغَنِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُغَنِّيَ |
| نَحْنُ | نُغَنِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغَنِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّ |
| هُوَ / هِيَ | يُغَنِّ |
| نَحْنُ | نُغَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَنُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | غَنَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَنَّيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | غَنَّتْ |
| نَحْنُ | غَنَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَنَّيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | غَنَّيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُغَنِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُغَنِّي |
| نَحْنُ | نُغَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُغَنِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُغَنِّيَ |
| نَحْنُ | نُغَنِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُغَنِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُغَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُغَنِّ |
| نَحْنُ | نُغَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُغَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُغَنِّينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَنِّينَ |