Conjugation of غش
to act dishonestly toward someone Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | غِشّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | غَشَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَشَشْتَ |
| هُوَ / هِيَ | غَشَّ |
| نَحْنُ | غَشَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَشَشْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | غَشُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَغُشُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَغُشُّ |
| نَحْنُ | نَغُشُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغُشُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغُشُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَغُشَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَغُشَّ |
| نَحْنُ | نَغُشَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغُشُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَغُشُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَغُشَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَغُشَّ |
| نَحْنُ | نَغُشَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغُشُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَغُشُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غُشَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غُشُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | غَشَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَشَشْتِ |
| هُوَ / هِيَ | غَشَّتْ |
| نَحْنُ | غَشَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَشَشْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | غَشَشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَغُشُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَغُشُّ |
| نَحْنُ | نَغُشُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْشُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْشُشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَغُشَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَغُشَّ |
| نَحْنُ | نَغُشَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْشُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْشُشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَغُشَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغُشِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَغُشَّ |
| نَحْنُ | نَغُشَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْشُشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْشُشْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | غُشِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُغْشُشْنَ |