Conjugation of عيب
ʕajbto find fault, to take exception, to object, to disapprove Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَعْيِيب |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَيَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَيَّبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَيَّبَ |
| نَحْنُ | عَيَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَيَّبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَيَّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَيِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَيِّبُ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَيِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَيِّبَ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَيِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَيِّبْ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَيِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَيِّبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَيَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَيَّبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَيَّبَتْ |
| نَحْنُ | عَيَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَيَّبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَيَّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَيِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُعَيِّبُ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَيِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَيِّبَ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَيِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَيِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَيِّبْ |
| نَحْنُ | نُعَيِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَيِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَيِّبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَيِّبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَيِّبْنَ |