Conjugation of عهر
to commit adultery Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | عَهْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَهَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَهَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَهَرَ |
| نَحْنُ | عَهَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَهَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَهَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْهَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْهَرُ |
| نَحْنُ | نَعْهَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْهَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْهَرَ |
| نَحْنُ | نَعْهَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْهَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْهَرْ |
| نَحْنُ | نَعْهَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْهَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْهَرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَهَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَهَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَهَرَتْ |
| نَحْنُ | عَهَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَهَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَهَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْهَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَعْهَرُ |
| نَحْنُ | نَعْهَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْهَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْهَرَ |
| نَحْنُ | نَعْهَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْهَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْهَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْهَرْ |
| نَحْنُ | نَعْهَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْهَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْهَرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْهَرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْهَرْنَ |