Conjugation of عمد
to intend, to resolve, to purpose Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | عَمْد |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَمَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَمَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَمَدَ |
| نَحْنُ | عَمَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَمَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَمَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْمِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْمِدُ |
| نَحْنُ | نَعْمِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْمِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْمِدَ |
| نَحْنُ | نَعْمِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْمِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْمِدْ |
| نَحْنُ | نَعْمِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْمِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْمِدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَمَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَمَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَمَدَتْ |
| نَحْنُ | عَمَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَمَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَمَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْمِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَعْمِدُ |
| نَحْنُ | نَعْمِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْمِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْمِدَ |
| نَحْنُ | نَعْمِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْمِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْمِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْمِدْ |
| نَحْنُ | نَعْمِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْمِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْمِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْمِدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْمِدْنَ |