Conjugation of عدى
to abandon, to abstain, to deflect, to depart, to diverge (عَن (ʕan) from something) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَعْدِيَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَدَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَدَّيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَدَّى |
| نَحْنُ | عَدَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَدَّيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَدَّوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَدِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّي |
| هُوَ / هِيَ | يُعَدِّي |
| نَحْنُ | نُعَدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَدِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَدِّيَ |
| نَحْنُ | نُعَدِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَدِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَدِّ |
| نَحْنُ | نُعَدِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَدِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَدَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَدَّيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَدَّتْ |
| نَحْنُ | عَدَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَدَّيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَدَّيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَدِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُعَدِّي |
| نَحْنُ | نُعَدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَدِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَدِّيَ |
| نَحْنُ | نُعَدِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَدِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَدِّ |
| نَحْنُ | نُعَدِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَدِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَدِّينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَدِّينَ |