Conjugation of طاع
to obey Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | طَوْع |
الْمَاضِي
| أَنَا | طُعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | طُعْتَ |
| هُوَ / هِيَ | طَاعَ |
| نَحْنُ | طُعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طُعْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | طَاعُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطُوعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُوعُ |
| هُوَ / هِيَ | يَطُوعُ |
| نَحْنُ | نَطُوعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُوعُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُوعُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطُوعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُوعَ |
| هُوَ / هِيَ | يَطُوعَ |
| نَحْنُ | نَطُوعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُوعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُوعُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطُعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُعْ |
| هُوَ / هِيَ | يَطُعْ |
| نَحْنُ | نَطُعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُوعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُوعُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طُعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طُوعُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | طُعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | طُعْتِ |
| هُوَ / هِيَ | طَاعَتْ |
| نَحْنُ | طُعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طُعْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | طُعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطُوعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُوعِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَطُوعُ |
| نَحْنُ | نَطُوعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطُوعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُوعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطُوعَ |
| نَحْنُ | نَطُوعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطُعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطُوعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطُعْ |
| نَحْنُ | نَطُعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطُعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطُعْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طُوعِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طُعْنَ |