Conjugation of ضخ
to spurt, to spout, to shed or let run Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | ضَخّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَخَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَخَخْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ضَخَّ |
| نَحْنُ | ضَخَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَخَخْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَخُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضُخُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضُخُّ |
| نَحْنُ | نَضُخُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضُخُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضُخُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضُخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضُخَّ |
| نَحْنُ | نَضُخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضُخُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضُخُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضُخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضُخَّ |
| نَحْنُ | نَضُخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضُخُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضُخُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضُخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضُخُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَخَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَخَخْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ضَخَّتْ |
| نَحْنُ | ضَخَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَخَخْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَخَخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضُخُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَضُخُّ |
| نَحْنُ | نَضُخُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْخُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْخُخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضُخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَضُخَّ |
| نَحْنُ | نَضُخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْخُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْخُخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضُخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضُخِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَضُخَّ |
| نَحْنُ | نَضُخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْخُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْخُخْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضُخِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُضْخُخْنَ |