Conjugation of ضج
to be noisy, to be boisterous Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | ضَجّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَجَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَجَجْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ضَجَّ |
| نَحْنُ | ضَجَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَجَجْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَجُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضِجُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضِجُّ |
| نَحْنُ | نَضِجُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضِجُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضِجُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضِجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضِجَّ |
| نَحْنُ | نَضِجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضِجُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضِجُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضِجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَضِجَّ |
| نَحْنُ | نَضِجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضِجُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضِجُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضِجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضِجُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَجَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَجَجْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ضَجَّتْ |
| نَحْنُ | ضَجَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَجَجْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَجَجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضِجُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَضِجُّ |
| نَحْنُ | نَضِجُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْجِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضِجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَضِجَّ |
| نَحْنُ | نَضِجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْجِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضِجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضِجِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَضِجَّ |
| نَحْنُ | نَضِجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْجِجْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضِجِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِضْجِجْنَ |