Conjugation of صدف
turn away from, avoid, shun Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | صَدْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | صَدَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَدَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | صَدَفَ |
| نَحْنُ | صَدَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَدَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | صَدَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصْدِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْدِفُ |
| نَحْنُ | نَصْدِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصْدِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْدِفَ |
| نَحْنُ | نَصْدِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصْدِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْدِفْ |
| نَحْنُ | نَصْدِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِصْدِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِصْدِفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | صَدَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَدَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | صَدَفَتْ |
| نَحْنُ | صَدَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَدَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | صَدَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصْدِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَصْدِفُ |
| نَحْنُ | نَصْدِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصْدِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصْدِفَ |
| نَحْنُ | نَصْدِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصْدِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْدِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصْدِفْ |
| نَحْنُ | نَصْدِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِصْدِفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِصْدِفْنَ |