Conjugation of صد
to turn from, to turn the back on Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | صَدّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | صَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَدَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | صَدَّ |
| نَحْنُ | صَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَدَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | صَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَصُدُّ |
| نَحْنُ | نَصُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصُدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصُدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَصُدَّ |
| نَحْنُ | نَصُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصُدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَصُدَّ |
| نَحْنُ | نَصُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصُدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صُدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | صَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَدَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | صَدَّتْ |
| نَحْنُ | صَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَدَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | صَدَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَصُدُّ |
| نَحْنُ | نَصُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَصُدَّ |
| نَحْنُ | نَصُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَصُدَّ |
| نَحْنُ | نَصُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْدُدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صُدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُصْدُدْنَ |