Conjugation of صادر
to seize, to impound, to confiscate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُصَادَرَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | صَادَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَادَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | صَادَرَ |
| نَحْنُ | صَادَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَادَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | صَادَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُصَادِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُصَادِرُ |
| نَحْنُ | نُصَادِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُصَادِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُصَادِرَ |
| نَحْنُ | نُصَادِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُصَادِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُصَادِرْ |
| نَحْنُ | نُصَادِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَادِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَادِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | صَادَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَادَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | صَادَرَتْ |
| نَحْنُ | صَادَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَادَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | صَادَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُصَادِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُصَادِرُ |
| نَحْنُ | نُصَادِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُصَادِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُصَادِرَ |
| نَحْنُ | نُصَادِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُصَادِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصَادِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُصَادِرْ |
| نَحْنُ | نُصَادِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصَادِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصَادِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَادِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَادِرْنَ |