Conjugation of شمت
to cause to gloat Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَمَات |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَمِتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَمِتَّ |
| هُوَ / هِيَ | شَمِتَ |
| نَحْنُ | شَمِتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَمِتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَمِتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْمَتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْمَتُ |
| نَحْنُ | نَشْمَتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْمَتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْمَتَ |
| نَحْنُ | نَشْمَتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْمَتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْمَتْ |
| نَحْنُ | نَشْمَتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْمَتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْمَتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَمِتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَمِتِّ |
| هُوَ / هِيَ | شَمِتَتْ |
| نَحْنُ | شَمِتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَمِتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَمِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْمَتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشْمَتُ |
| نَحْنُ | نَشْمَتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْمَتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْمَتَ |
| نَحْنُ | نَشْمَتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْمَتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْمَتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْمَتْ |
| نَحْنُ | نَشْمَتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْمَتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْمَتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْمَتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْمَتْنَ |