Conjugation of شرم
to tear, to rip Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَرْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَرَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَرَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَرَمَ |
| نَحْنُ | شَرَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَرَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَرَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْرِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْرِمُ |
| نَحْنُ | نَشْرِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْرِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْرِمَ |
| نَحْنُ | نَشْرِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْرِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْرِمْ |
| نَحْنُ | نَشْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْرِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَرَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَرَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَرَمَتْ |
| نَحْنُ | شَرَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَرَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَرَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْرِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشْرِمُ |
| نَحْنُ | نَشْرِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْرِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْرِمَ |
| نَحْنُ | نَشْرِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْرِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْرِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْرِمْ |
| نَحْنُ | نَشْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْرِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْرِمْنَ |