Conjugation of شر
to be bad, to be evil, to act badly Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَرّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَرَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَرَّ |
| نَحْنُ | شَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَرَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشُرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشُرُّ |
| نَحْنُ | نَشُرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشُرُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشُرُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشُرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشُرَّ |
| نَحْنُ | نَشُرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشُرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشُرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشُرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشُرَّ |
| نَحْنُ | نَشُرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشُرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشُرُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | شُرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شُرُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَرَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَرَّتْ |
| نَحْنُ | شَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَرَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَرَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشُرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشُرُّ |
| نَحْنُ | نَشُرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشُرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَشُرَّ |
| نَحْنُ | نَشُرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشُرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشُرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَشُرَّ |
| نَحْنُ | نَشُرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْرُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْرُرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | شُرِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُشْرُرْنَ |