Conjugation of سوم
to impose, to force Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَسْوِيم |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَوَّمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوَّمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَوَّمَ |
| نَحْنُ | سَوَّمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوَّمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَوَّمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَوِّمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّمُ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَوِّمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّمَ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَوِّمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّمْ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوِّمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَوَّمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوَّمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَوَّمَتْ |
| نَحْنُ | سَوَّمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوَّمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَوَّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَوِّمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّمُ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَوِّمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّمَ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَوِّمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّمْ |
| نَحْنُ | نُسَوِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوِّمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوِّمْنَ |