Conjugation of سوف
to postpone, delay, procrastinate, to put off a person or thing Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَسْوِيف |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَوَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوَّفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَوَّفَ |
| نَحْنُ | سَوَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوَّفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَوَّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَوِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّفُ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَوِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّفَ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَوِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَوِّفْ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوِّفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَوَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوَّفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَوَّفَتْ |
| نَحْنُ | سَوَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوَّفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَوَّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَوِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّفُ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَوِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّفَ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَوِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَوِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَوِّفْ |
| نَحْنُ | نُسَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَوِّفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَوِّفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَوِّفْنَ |