Conjugation of سنى
to ease, to facilitate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَسْنِيَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَنَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَنَّيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَنَّى |
| نَحْنُ | سَنَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَنَّيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَنَّوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَنِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | يُسَنِّي |
| نَحْنُ | نُسَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَنِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَنِّيَ |
| نَحْنُ | نُسَنِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَنِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّ |
| هُوَ / هِيَ | يُسَنِّ |
| نَحْنُ | نُسَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَنُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَنَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَنَّيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَنَّتْ |
| نَحْنُ | سَنَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَنَّيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَنَّيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسَنِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسَنِّي |
| نَحْنُ | نُسَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسَنِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَنِّيَ |
| نَحْنُ | نُسَنِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسَنِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسَنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُسَنِّ |
| نَحْنُ | نُسَنِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسَنِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسَنِّينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَنِّينَ |