Conjugation of سكت
to scare into silence Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | سَكْت |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَكَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَكَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | سَكَتَ |
| نَحْنُ | سَكَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَكَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَكَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسْكُتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْكُتُ |
| نَحْنُ | نَسْكُتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسْكُتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْكُتَ |
| نَحْنُ | نَسْكُتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسْكُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْكُتْ |
| نَحْنُ | نَسْكُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُسْكُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُسْكُتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَكَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَكَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | سَكَتَتْ |
| نَحْنُ | سَكَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَكَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَكَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسْكُتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَسْكُتُ |
| نَحْنُ | نَسْكُتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسْكُتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَسْكُتَ |
| نَحْنُ | نَسْكُتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسْكُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْكُتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَسْكُتْ |
| نَحْنُ | نَسْكُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْكُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْكُتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُسْكُتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُسْكُتْنَ |