Conjugation of سعد
to be propitious Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | سَعْد |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَعَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَعَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَعَدَ |
| نَحْنُ | سَعَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَعَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَعَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسْعَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْعَدُ |
| نَحْنُ | نَسْعَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسْعَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْعَدَ |
| نَحْنُ | نَسْعَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسْعَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَسْعَدْ |
| نَحْنُ | نَسْعَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِسْعَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِسْعَدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَعَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَعَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَعَدَتْ |
| نَحْنُ | سَعَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَعَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَعَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسْعَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَسْعَدُ |
| نَحْنُ | نَسْعَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسْعَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَسْعَدَ |
| نَحْنُ | نَسْعَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسْعَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسْعَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَسْعَدْ |
| نَحْنُ | نَسْعَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْعَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْعَدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِسْعَدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِسْعَدْنَ |