Conjugation of سد
to hit on the right thing, be to the point Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | سَدّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَدَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَدَّ |
| نَحْنُ | سَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَدَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُدُّ |
| نَحْنُ | نَسُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُدَّ |
| نَحْنُ | نَسُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُدَّ |
| نَحْنُ | نَسُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سُدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَدَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَدَّتْ |
| نَحْنُ | سَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَدَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَدَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَسُدُّ |
| نَحْنُ | نَسُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَسُدَّ |
| نَحْنُ | نَسُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَسُدَّ |
| نَحْنُ | نَسُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْدُدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سُدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُسْدُدْنَ |