Conjugation of سب
to revile, to abuse Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | سَبّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | سَبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَبَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | سَبَّ |
| نَحْنُ | سَبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَبَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | سَبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُبُّ |
| نَحْنُ | نَسُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُبُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُبُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُبَّ |
| نَحْنُ | نَسُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَسُبَّ |
| نَحْنُ | نَسُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَسُبُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سُبُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | سَبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | سَبَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | سَبَّتْ |
| نَحْنُ | سَبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | سَبَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | سَبَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَسُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَسُبُّ |
| نَحْنُ | نَسُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَسُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَسُبَّ |
| نَحْنُ | نَسُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَسُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَسُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَسُبَّ |
| نَحْنُ | نَسُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَسْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَسْبُبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | سُبِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُسْبُبْنَ |