Conjugation of زنى
to commit adultery, to fornicate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | زِنًى |
الْمَاضِي
| أَنَا | زَنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَنَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | زَنَى |
| نَحْنُ | زَنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَنَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | زَنَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَزْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِي |
| هُوَ / هِيَ | يَزْنِي |
| نَحْنُ | نَزْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَزْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَزْنِيَ |
| نَحْنُ | نَزْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَزْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِ |
| هُوَ / هِيَ | يَزْنِ |
| نَحْنُ | نَزْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِزْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِزْنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | زَنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَنَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | زَنَتْ |
| نَحْنُ | زَنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَنَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | زَنَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَزْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَزْنِي |
| نَحْنُ | نَزْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَزْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَزْنِيَ |
| نَحْنُ | نَزْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَزْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَزْنِ |
| نَحْنُ | نَزْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزْنِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِزْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِزْنِينَ |