Conjugation of دنس
to dishonor, disgrace, desecrate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَدْنِيس |
الْمَاضِي
| أَنَا | دَنَّسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَنَّسْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَنَّسَ |
| نَحْنُ | دَنَّسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَنَّسْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَنَّسُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَنِّسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسُ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَنِّسُ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَنِّسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسَ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَنِّسَ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَنِّسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسْ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَنِّسْ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَنِّسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَنِّسُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دَنَّسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَنَّسْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَنَّسَتْ |
| نَحْنُ | دَنَّسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَنَّسْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دَنَّسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَنِّسُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُدَنِّسُ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَنِّسَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَنِّسَ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَنِّسْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَنِّسِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَنِّسْ |
| نَحْنُ | نُدَنِّسْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَنِّسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَنِّسْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَنِّسِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَنِّسْنَ |