Conjugation of دمم
to rub, to anoint Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَدْمِيم |
الْمَاضِي
| أَنَا | دَمَّمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَمَّمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَمَّمَ |
| نَحْنُ | دَمَّمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَمَّمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَمَّمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَمِّمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَمِّمُ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَمِّمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَمِّمَ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَمِّمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَمِّمْ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَمِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَمِّمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دَمَّمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَمَّمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَمَّمَتْ |
| نَحْنُ | دَمَّمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَمَّمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دَمَّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَمِّمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُدَمِّمُ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَمِّمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَمِّمَ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَمِّمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَمِّمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَمِّمْ |
| نَحْنُ | نُدَمِّمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَمِّمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَمِّمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَمِّمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَمِّمْنَ |