Conjugation of دبج
dab.ba.d͡ʒato express in a splendid manner, to dress up, to formulate gaudily Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَدْبِيج |
الْمَاضِي
| أَنَا | دَبَّجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَبَّجْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَبَّجَ |
| نَحْنُ | دَبَّجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَبَّجْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَبَّجُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَبِّجُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجُ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَبِّجُ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَبِّجَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجَ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَبِّجَ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَبِّجْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجْ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَبِّجْ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَبِّجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَبِّجُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دَبَّجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَبَّجْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَبَّجَتْ |
| نَحْنُ | دَبَّجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَبَّجْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دَبَّجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَبِّجُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُدَبِّجُ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَبِّجَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَبِّجَ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَبِّجْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَبِّجِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَبِّجْ |
| نَحْنُ | نُدَبِّجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَبِّجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَبِّجْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَبِّجِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَبِّجْنَ |