Conjugation of خفت
to die, to become silent, to not be able to speak any longer, to cease speaking especially one's last words or noises before death Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خُفُوت |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَفَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | خَفَتَ |
| نَحْنُ | خَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَفَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَفَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخْفُتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْفُتُ |
| نَحْنُ | نَخْفُتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخْفُتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْفُتَ |
| نَحْنُ | نَخْفُتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخْفُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْفُتْ |
| نَحْنُ | نَخْفُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُخْفُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُخْفُتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَفَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | خَفَتَتْ |
| نَحْنُ | خَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَفَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَفَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخْفُتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَخْفُتُ |
| نَحْنُ | نَخْفُتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخْفُتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخْفُتَ |
| نَحْنُ | نَخْفُتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخْفُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْفُتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخْفُتْ |
| نَحْنُ | نَخْفُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْفُتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُخْفُتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُخْفُتْنَ |