مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خَسّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَسَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَسَسْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَسَّ |
| نَحْنُ | خَسَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَسَسْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَسُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخُسُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخُسُّ |
| نَحْنُ | نَخُسُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخُسُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخُسُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخُسَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخُسَّ |
| نَحْنُ | نَخُسَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخُسُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخُسُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخُسَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخُسَّ |
| نَحْنُ | نَخُسَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخُسُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخُسُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خُسَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خُسُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَسَسْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَسَسْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَسَّتْ |
| نَحْنُ | خَسَسْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَسَسْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَسَسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخُسُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَخُسُّ |
| نَحْنُ | نَخُسُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْسُسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْسُسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخُسَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَخُسَّ |
| نَحْنُ | نَخُسَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْسُسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْسُسْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخُسَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخُسِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَخُسَّ |
| نَحْنُ | نَخُسَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْسُسْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْسُسْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خُسِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُخْسُسْنَ |