Conjugation of ختن
to delude, to outwit, to circumvent (as خَدَعَ (ḵadaʕa) and خَتَلَ (ḵatala)) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خَتْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَتَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَتَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَتَنَ |
| نَحْنُ | خَتَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَتَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَتَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخْتِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْتِنُ |
| نَحْنُ | نَخْتِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخْتِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْتِنَ |
| نَحْنُ | نَخْتِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخْتِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَخْتِنْ |
| نَحْنُ | نَخْتِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِخْتِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِخْتِنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَتَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَتَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَتَنَتْ |
| نَحْنُ | خَتَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَتَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَتَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخْتِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَخْتِنُ |
| نَحْنُ | نَخْتِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخْتِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخْتِنَ |
| نَحْنُ | نَخْتِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخْتِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخْتِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخْتِنْ |
| نَحْنُ | نَخْتِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْتِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْتِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِخْتِنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِخْتِنَّ |